Toen ik een klein meisje in Oklahoma was...
wachtte ik elke week tot Newsweek en Life Magazine...
in de brievenbus vielen.
Wat waren ze deze week aan het doen in New York City?
Naar toneelstukken gaan die door Europeanen zijn geschreven?
Luisteren naar jazz en snaar kwartetten.
Een vooroorlogs appartement in Upper West Side.
Gestabiliseerde huur.
Gevuld met muziek en boeken.
Een echtgenoot die evenveel van opera hield als van voetbal.
Twee lieftallige kinderen op een goede openbare school.
Een interessante baan.
Oh ja. Mijn carrière.
Ik was een dapper, dwaas 25-jarig meisje.
Ja, 'meisje', hoewel ik dat woord destijds zou hebben bevochten.
Ik zag lijken, praatte met vluchtelingen, omzeilde bommen.
De enige keer dat ik echt bang was..
was op nachten voor ik ging vliegen om terug te gaan.
Ik maakte een afspraak met God...
als ik deze keer zou omkomen, zou iemand mijn kat te eten moeten geven.
Hoi mam. Wat is er?
Julian, ben je ook wakker? - Ja.
Oké. Kruip maar onder de dekens.
De week na de aanval, ging ik op bezoek bij m'n zus in Park Slope.
Ze woont in Park Slope, want ze is tien jaar jonger dan ik, en...
in die tien jaar tussen ons, had Upper West Side zich uit de markt geprezen.
Ik houd van Park Slope.
Het is er zoals mijn buurt eerst was.
Ze hadden net hun derde kind... zes maanden oud...
en ik moest die baby vasthouden.
Het was instinctief. Die week na de elfde...
Je had veel kunnen scoren in de huur-een-baby handel.
De telefoon ging over, mijn zus nam op.
't Was haar vriendin, de masseuse. Momentje. Laat mijn zus maar met je praten.
Ze gaf nood massages aan reddingwerkers.
Hallo?
'Kijk', zei ze. 'Ik ben bezig geweest met deze man... slechte conditie. '
'Hij moet de lofrede's houden.
Hij zegt dat hij ze niet kan schrijven. Hij heeft een schrijver nodig. '
Ik dacht, nou...
wanneer was de laatste keer dat ik iemand hoorde zeggen...
dat ze een schrijver nodig hadden.
Hij woonde bij mij in de straat. 'Kom op', zei ik.
'Ik heb een paar uur de tijd.
Mijn zus heeft de baby meegenomen voor de rest van de dag. '
Joan?
Hoi.
Hoi. Nick. - Klopt.
het spijt me erg van...
wat er gebeurd is.
Ja. Tuurlijk.
Luister, het is een... het is een mooie dag.
Het is weekend. Jij hebt je kinderen.
Je hoeft dit niet te doen. Dus...
Mijn kinderen gaan uit spelen. Ik ben nutteloos.
Het is goed. Wil je koffie?
Graag, als je hebt. - Melk? Suiker?
Gewoon zwart. Dank je.
Het probleem is dat ik eigenlijk niet weet wat ik moet doen.
Het telefoontje kwam en de jongens gingen weg.
En...
ze hebben ze nog niet gevonden.
Maar sommige van de families, die willen graag...
een herdenkingsdienst houden, zodat ze verder kunnen gaan.
En dus moet ik opstaan en moet ik... gaan praten in de kerk.
Ik zit de hele dag al achter 'n stuk papier en ik ben niet in staat om maar...
één woord te schrijven.
Niet één...
Niet één zin. Ik raak...
alleen maar steeds in de war.
Ik ben geen schrijver onder normale omstandigheden, maar...
wat moet ik die families vertellen?
Hé, het is al goed. Misschien kan ik helpen.
Ik heb nog nooit een lofrede geschreven...
maar ik heb wel toespraken geschreven.
Hoeveel zei je dat 't er waren?
Acht. - Acht?
Acht mannen.
Ik heb acht mannen verloren.
Dus, acht lofredes.
We doen het gewoon stap voor stap en doen wat we kunnen.
Je zegt dat één van de services voor deze week gepland staat.
Ja. Donderdag.
Dan doen we die als eerste. Oke?
Er zijn 350 mannen zoek uit dit departement...
en ze zijn al 10 dagen vermist.
Sommige families, ze wachten nog steeds.
Ze denken dat ze hen levend zullen vinden in een luchtzak of zoiets, maar...
de andere families zeggen, 'Nee, ze zijn weg. '
En ze willen graag een ceremonie om verder te kunnen gaan,
maar ze hebben geen lichamen.
Oké.
Dus...
we zetten een foto neer waar de...
kist hoort te staan.
En we zeggen de grafrede naast de foto op.
En...
Maar we praten over...
350 mannen.
Je moet begrijpen dat we in een slecht jaar hooguit...
zes verliezen.
Dit gebeurde op één dag... één... één uur.
In ieder geval, dat is 350 diensten...
en als ze blijven graven en ze vinden lichamen...
dan willen sommige families misschien wel een begrafenis...
en als iedere man zowel een begrafenis als een ceremonie krijgt, dan zijn dat er 700.
En dan zijn we hier een jaar mee bezig.
Ik hoop alleen maar dat ze niet ook allemaal een begrafenis willen.
Ja.
Welke ceremonies zijn tot nu toe gepland?
Dat heb ik hier in deze folder.
Ik heb een lijst.
Oké, waar heb ik die gelaten? Daar gaan we.
Oké.
Bill Dougherty. Hij is de eerste.
Dat is donderdag.
Dan Jimmy Hughes. Hij is de volgende.
En daarna is...
Patrick O'Neill.
Dat is een moeilijke. Hij was mijn beste vriend.
Hij was een goede vent.
Zijn vrouw wil dit doen op zijn verjaardag.
En de volgende dag is Barney Keppel.
Dat zal moeilijk zijn voor de jongens.
Iedereen hield van Barney.
Dus dat zijn er vier die we vandaag moeten doen.
We doen het stap voor stap en doen wat we kunnen.
Mensen houden al duizenden jaren lofredes.
Je doet dit voor de families.
Het geeft ze troost. Het is voor hen.
Het gaat niet over wat er die dag is gebeurd.
We praten over wie ze waren en houden het over hen.
En dat is wat je die families kan geven.
Ik hoor steeds maar...
die toespraken van politici op de tv.
'Held' dit, 'held' dat. Ik herken...
Ik herken dat niet eens.
Daarom is het goed, dat je dit doet.
Je geeft hun vrienden en familie iets wat ze herkennen.
Je kan dat voor ze doen. Oké?
Vertel me eens iets over Bill.
Bill... dat is het probleem.
Er is niet zo heel veel te vertellen.
Weet je...
Al dat held gedoe, 't was net of 't ging over 'n paar jongens uit 'n film...
maar Bill was zo helemaal niet.
Hij is gewoon een doodnormale kerel. Een beetje een domoor.
Als Bill een kamer binnen liep, had niemand dat in de gaten.
Maar dat kan je...
niet zeggen in een lofrede.
Even een stukje terug. Vertel me wat over hem.
Hoe zag hij eruit?
Als je aan hem denkt, wat schiet je dan te binnen?
Hoe zag hij eruit?
Als een loodgieter.
Oké.
Hij was niet zo groot...
roodachtig haar...
midden 40.
Maar hij was de... ervaren man.
En alle onervaren mannen keken naar hem op.
Ze keken naar hem om te zien wat ze moesten doen.
'Mijn mannen, ' noemde hij ze.
Als je je ogen sluit, waar zie je hem dan? Wat is hij aan het doen?
Probeer het maar.
Alsjeblieft. In de keuken.
In de keuken?
In de keuken. De jongens brachten veel tijd door in de keuken.
Er zit meestal veel tijd tussen twee oproepen.
Ik zie Bill...
hij zit daar en hij praat...
en hij zegt, 'mijn mannen hebben dit of dat nodig. '
Bill spendeerde...
veel tijd aan praten in de keuken.
Ja.
En hij was...
Hij was heel goed met de jongere mannen.
Hij was altijd met ze bezig, dingen aan het uitleggen.
Hij was echt heel ervaren.
Goed. Hij is hier 16 jaar geweest.
Er zijn veel nieuwe kerels die komen en gaan.
Soms kan dat echt heel vervelend zijn voor de oudere mannen.
Ze zijn nieuw. Ze weten niet waar alles is. Iemand als Bill...
hij had ze... aan hun lot over kunnen laten, maar dat deed hij niet.
Hij zorgde altijd voor ze.
Hij nam ze altijd op sleeptouw en liet hen de apparatuur zien...
en zei dan, 'Zo moet je 't gebruiken.
'Zo moet het en zo niet. '
Was hij een familie mens? Was hij religieus?
Bill was nogal stil.
De meesten van zijn bedrijf wisten niet eens dat hij getrouwd was.
Ik weet dat hij naar de kerk ging.
Ik weet dat hij naar de diensten ging. Hij praatte er nooit over.
Hij was...
Hij was er trots op Iers te zijn.
Ik denk dat hij daarom brandweerman was. Dat zit in het Ierse bloed.
Hij...
Hij hield van deze stad.
Hij hield van New York, van alle hoeken en gaten.
Deze jongens zien de stad van binnen, buiten en ondergronds.
Alle verborgen plekken.
En Bill wilde van alles de historie weten.
Ik weet nog dat hij eens naar me toe kwam...
en zei: 'Nick, ik heb net een goed boek gelezen...
Een wandeling door Flatbush Avenue. '
Flatbush Avenue? Ja.
Je hebt mannen zoals hem nodig...
zeker in de binnenstad, met al die vreemde straten.
Tegenwoordig krijg je een digitale plattegrond als je opgeroepen wordt...
maar je kan toch rare kanten opgestuurd worden...
of je krijgt een gebouw zonder adres of zonder ingang.
Dat soort dingen. Nooit over nagedacht.
Ik weet nog steeds niet wat er gebeurde.
Niemand heeft mijn mannen gezien.
Ze zijn van de installatie gestapt en...
de officier vertelde de bestuurder, 'We gaan naar Toren Eén. '
Ze rennen in vol ornaat door West Street als het tweede vliegtuig inslaat.
Misschien zijn ze omgekeerd en naar Toren Twee gegaan. We weten...
We weten het niet zeker. We weten niet waar we naar ze moeten zoeken.
Waar hield Bill nog meer van?
Sporten?
Muziek?
Je zei dat hij een hoop tijd doorbracht in de keuken.
Hield hij van koken?
Nou, Bill was niet bepaald een kok.
Alle mannen...
maken om de beurt maaltijden voor elkaar.
En soms is het wel lekker...
maar meestal is het behoorlijk vies.
En, weet je, ik noem hun kookkunsten...
moedige pogingen of ellendige mislukkingen.
En iedere kerel heeft zijn eigen...
Ja? - Iedereen heeft zijn eigen specialiteit.
Hij kookt het vaak als het zijn buurt is, dan bedoel ik...
roze, te halfgare kip, en vieze Rice-A-Roni.
Maar Bill, hij...
hij zat daar en proefde het.
En hij kon soms met wat rake opmerkingen komen.
Hij was een soort criticus. - Ja, de voedsel criticus van de kazerne.
En hij kon goed op ze vitten.
Maar niet gemeen. Hij was nooit gemeen.
Oke.
Dit is... dit is goed.
Dit werkt wel.
Je wil de mensen iets geven...
iemand die ze kunnen herkennen.
Niet alleen een soort heilige.
Dus probeer dit eens.
Het begint hier, en het springt... daarheen.
En misschien kan je het hardop voorlezen, zodat ik het kan horen.
'Ik ben Nick Costello...
aanvoerder van Brandweerploeg 60.'
'Ik heb heel lang met Bill Dougherty samengewerkt.'
'Ik wil mijn medeleven betuigen aan alle familieleden die hier vandaag aanwezig zijn.'
Ja, dat is goed.
'We hebben heel veel gehoord over helden en...
Bill was daar één van. '
'Hij heeft zijn leven gegeven om anderen te helpen en dat is iets heel moedigs. '
'Maar Bill was een stille held. Hij was...
'Hij was niet iemand die erover opschepte of praatte. '
'Hij was zestien jaar lang een een goede brandweerman. '
'Hij had de meest belangrijke eigenschap van een goede brandweerman. '
'Hij was absoluut betrouwbaar. '
Dat klopt.
Hij was betrouwbaar.
'Na een tijdje realiseerden we ons...
dat zijn aanwezigheid belangrijk was voor de nieuwere mannen in de kazerne. '
'Soms is het heel moeilijk voor de ervaren mannen...
om de jongeren de gebruiken te laten zien, ieder jaar opnieuw,
maar Bill was er altijd voor de nieuwe jongens om ze dingen uit te leggen. '
'En dat deed hij op zijn eigen rustige manier,
en hij heeft ze nooit belachelijk gemaakt. '
'Mijn mannen', zo noemde hij ze.
'Mijn mannen. '
Zo is hij.
Het zijn jouw woorden. Ik zet ze allen in de juiste volgorde.
Zo is hij.
Er is nog meer.
Wil je dat ik dat hardop lees?
Als je zou willen.
'Hij was als een broer voor ze, hij hield ze altijd in de gaten.
'Dat konden ze waarderen,
'En dat waardeerde ik zeer. '
'Je hebt mannen als Bill nodig om een sterk team te kunnen vormen. '
'Ze zeggen misschien niet veel, maar de houden de boel bij elkaar. '
'Als Bill geen brandweerman was geweest...
had hij een voedsel criticus geweest kunnen zijn. '
'Bill bracht altijd heel veel tijd door in de keuken, pratend met de jongens...
het eten evaluerend. '
Als Bill een twijfelachtig gerecht probeerde, kwam hij altijd wel met wat rake opmerkingen.
De restaurants van New York mogen van geluk spreken dat hij een andere baan heeft aangenomen.
Ja, de jongens zullen dit wel leuk vinden.
'Waar hield Bill van?
'Hij hield van zijn familie. Hij hield van deze stad.
'11 september was hij de meest ervaren man.
'De jongere mannen zagen hem als iemand die...
'betrouwbaaar en professioneel was, die de leiding kon nemen.
'Bill en de andere brandweermannen van New York, honderden...
'nee, duizenden levens gered hebben die dag.
'Dat betekent dat veel mensen en al hun familieleden...
'verder kunnen met hun leven, dankzij hen.
'We kunnen ze slechts bedanken,
aan ze blijven denken...
en aan God vragen zijn zegen te geven aan degenen die ze achter hebben gelaten. '
Is het goed zo? - Ja, het is...
Nu heb ik iets zinnigs te zeggen als ik...
Ik heb ze iets te geven als ik daar sta, weet je.
Het is goed.
Gaat het goed met je?
'Gaat het goed met je? '
Wat was het antwoord?
De steen is in het water gevallen.
Het uitgangspunt ben jezelf.
Was je aanwezig op Ground Zero en gewond, gestikt of bedekt met witte as?
Nee? Ik denk dat je dan in orde bent.
De eerste ring van de steen...
is je familie in orde?
Heb je iemand verloren in de Torens of in de vliegtuigen?
De volgende kring zijn je vrienden.
Zijn je mensen in orde?
Volgende ring: als er iemand is gestorven in de Torens waar je ooit mee hebt gedineerd...
en je vond dat die persoon erg aardig was,
ben je dan in orde?
Dan, als je naar een folder kijkt van een vermiste persoon in de metro...
en je raakt helemaal van slag,
ben je dan in orde?
Als alle folders op een dag verdwenen zijn...
ze zijn verdwenen...
ben je dan in orde?
Is er iemand in orde?
Die eerste week, kocht ik een kop koffie op weg naar mijn werk...
en de man achter de balie gaf me mijn beker en zei...
'Hier is het wisselgeld. God zege Amerika. '
En ik haalde diep adem en zei, 'Zijn jouw mensen in orde? '
En hij zei: 'Slechts twee vermisten. '
Ik hoop dat je troost vindt.
Alleen mensen in Oklahoma praten tegen bedienden in koffieshops.
Maar je kunt er tenminste zeggen 'God zege... '
Hier weet je niet eens of ze een God hebben...
of dat jij een God hebt...
of, als iemand al een God heeft,
of het dezelfde God is...
die dezelfde dingen wil.
We volgen allemaal onze voetsporen.
Buurt, werk, vrienden,
ouders van de vrienden van je kinderen.
Het maakt niet uit hoe groot een stad wordt,
de enige manier om erin te leven is door te leven in je eigen dorp.
Hé, mam, mogen we uit het raam kijken?
Tuurlijk.
Dit is zo gaaf.
Zo gaaf.
Als je op een bepaalde leeftijd komt, dan heeft iedere persoon die je ontmoet...
een logische connectie met de mensen die je al kent.
Een vriend van een vriend.
Nick en ik mochten elkaar niet ontmoeten.
Er was geen logische connectie van hem naar mij...
of van hem naar mij.
Na 11 september, in de hele stad,
sloeg de stemming om.
Jimmy.
Wat kan ik zeggen over Jimmy?
Hij was,...
Hij was de nieuwe man.
Hij zat nog in zijn proefperiode. Ik kende hem amper.
Ik heb zijn familie niet eens ontmoet.
Zijn vriendin...
kwam vorige week naar de kazerne.
Ze was... Ze was een leuke meid.
Ze zei dat hij een wielrenner was...
en ze hebben een dienst voor hem gehouden in de wielerclub in Flusing...
en ze hadden bloemen op de sturen en...
Maar dat is alles wat ik...
weet over die kerel.
Hoe lang was hij in dienst?
Hij zat pas een paar weken bij de ladders.
Daarvoor zeven weken bij de machines. Dat doen we altijd bij nieuwelingen.
Weet je, zeven weken bij de machines, zeven weken bij de ladders.
Ladders?
Oh, ladders en machines. Dat zijn twee divisies...
ze werken zij aan zij.
De missie van de machines is om het water bij het vuur te krijgen.
Dan heb je een team van mannen die de slangen brengen waar ze zijn moeten.
En ladders, wij doen de ventilatie, gaan naar binnen en zoeken.
Dus jouw machine heeft dat ladder ding.
Nee.
Nee, kijk, een machine wordt een machine genoemd...
en een ladder wordt een truck genoemd.
O, je bedoelt de trap.
Natuurlijk. We hebben...
We hebben heel veel... heel veel spullen... heel veel trappen.
We hebben een vouwladder...
die opgevouwen 't formaat van een koffer heeft, zodat je 'm kan dragen.
Weet je, dat is een mooi ding.
En we hebben heel veel andere dingen.
We hebben bijlen, elektronische sensoren.
We hebben de beukploeg.
Zij forceren de deuren, zodat de mannen met de slangen naar binnen kunnen.
Machines en ladders...
we werken vanuit dezelfde kazerne en soms brengen we wat tijd samen door...
maar we kennen elkaars mannen niet op dezelfde manier.
Juist.
Dus Jimmy was er nog maar net. Hoe was 't voor hem?
Nou, weet je, hij....
hij moest snel leren.
Maar hij was gewillig. 't Was altijd van, 'laat me meer zien. '
Ik denk dat hij vrienden had die brandweerman waren.
Juist.
Hoe oud was hij?
Weet je, ik heb het hier.
Tweeëntwintig.
Waar hield hij van?
Hoe zag hij eruit?
Geen idee.
Weet je, zó lang was hij daar niet, en met alles wat er gebeurd is...
Dit is verschrikkelijk. Dit is...
heel erg, maar ik moet het je vertellen.
Ik kan zelfs zijn gezicht niet herinneren.
Dit gaan we doen.
We gaan dit uitzoeken.
Dus je zegt...
dat ze de eerste dag in je kantoor komen.
Ja, dat doen ze allemaal. Ze komen binnen, ik schud ze de hand en zeg,
'Welkom bij de firma. Dit is de beste baan ter wereld. '
Twee weken geleden, schudde ik zijn hand.
Ik vertelde hem niet dat hij dood zou gaan.
Dat wist je niet.
Hoe deed hij zijn werk?
Ik zou het echt niet weten. Hij was nieuw. Ik...
Ik bedoel, als hij er een zootje van zou maken, zou je dat gehoord hebben, toch?
Natuurlijk. Ik krijg het altijd te horen als ze er een zootje van maken.
Maar ik heb niet... ik heb zoiets niet gehoord.
Hij maakte er dus geen zootje van. Hij deed het dus goed. En...
hij heeft zijn proeftijd doorstaan. en...
iedereen ondergaat een proeftijd.
Dus daar kunnen we over praten, toch?
Ja. - Hoe werkt het dan?
Proeftijd?
Nou, eerst doe je de test...
dan krijg je een extreem zware lichamelijke test.
En dan komt het papierwerk.
Heel veel papierwerk.
Tonnen papierwerk.
En...
dan ga je naar huis en je wacht.
En je wacht een lange, lange tijd.
Soms denk je dat het nooit stopt.
En, de meeste jongens worden afgewezen.
Maar als je geluk hebt, word je gebeld.
'Je spreekt met brandweerman die-en-die. Kom hierheen. Je bent aangenomen. '
En dan? - Dan begin je.
Je komt binnen, kijkt goed rond en zwijgt.
Juist.
Hij kwam hier samen aan met een andere stagiar.
Hipolito Diaz.
Leuke naam.
Hipolito Diaz.
Waar halen ze die namen vandaan? Het klinkt als een honkbalspeler.
'En nu vervangend voor Mariano Rivera,
Hipolito Diaz. '
Hij wordt ook vermist.
Hij wordt vermist met de jongens van het motorbedrijf.
Dus...
ze kwamen er tijdens de zomer bij, toch?
Was het een lange, hete zomer? Ik bedoel, hoe was het de weken ervoor?
Niets speciaals.
Je weet wel, alleen de gewone dingen.
Valse alarmen, containerbrandjes.
Zulke dingen. Maar ze waren...
Ze waren rusteloos.
Ze aten maar een beetje uit hun neus.
Hier hadden ze op gewacht.
Dus Jimmy had nog niet zoveel branden meegemaakt.
Nee.
Dit was het. 11 september was zijn eerste grote brand.
Hier. Probeer dit eens.
'Ik ben Nick Costello, kapitein van Ladder Company 60.
We zijn hier ter nagedachtenis aan Jimmy Hughes.
Ik wil graag mijn deelneming betuigen aan zijn familie. '
Het is helemaal goed.
'Het was JImmy's taak zoveel mogelijk te leren...
in zo weinig mogelijk tijd.
Na een paar weken konden we al zien dat hij erg goed zou worden.
Hij was stil, behulpzaam en werkte hard..
De jongens mochten hem wel, en zij zijn erg goed in het beoordelen van karakters.
Op die bewuste morgen in september,
rukte Jimmy uit naar zijn allereerste grote brand.
Hij had dienst, samen met de allerbesten,
en hij deed zijn werk uitstekend. '
Ze waren klaar voor deze dag.
Het was het werk dat ze gekozen hadden, werk dat erom ging risico's te nemen,
je leven riskeren om anderen te redden.
Laten we dat onthouden in onze pijn en smart.
Toen Jimmy voor het eerst naar de kazerne kwam, kwam hij mijn kantoor binnen...
en ik schudde hem de hand,
en zei hem wat ik aan alle nieuwe mannen vertel.
'Dit is de beste job ter wereld. '
Nu zou ik zeggen, 'Dit is de meest belangrijke job ter wereld. '
Misschien is dat laatste deel niet helemaal goed.
'De beste job ter wereld. ' Kan ik dat zeggen voor al die mensen?
Maar het is waar, weet je. Ik doe...
Ik doe dit al 20 jaar. Ik kan me niet voorstellen ooit iets anders te doen.
Ik geloof je. En deze jongens...
deze jongens... je kan niet geloven dat deze jongens...
Wil je meer koffie?
Ja, waarom niet.
Hij is waarschijnlijk een beetje koud.
Je zou de koffie op de kazerne moeten proeven. Die is pas slecht.
Ik drink heel veel slechte koffie.
Ik bedoel dat het echt slecht is. Verschrikkelijk slecht.
Normaal drink ik er geen zo laat op de dag.
Ik heb nog wat pizza.
Weet je, het wordt al laat.
Ik moet gaan. Het is weekend. Er zijn dingen die je moet doen.
We zijn nog niet klaar.
Toen we elkaar over de telefoon spraken,
dacht ik aan alles wat ik vanmiddag moest doen.
Niets belangrijker dan dit, maar...
volgende week, zodra ik terug ben op kantoor...
je weet wel, met de kinderen en alles...
dan zal het wel moeilijk zijn om terug te komen.
Dus, laten we,...
laten we vandaag doen wat we kunnen.
Oké...
Patrick. We...
We moeten 't over Patrick hebben.
Weet je, het is zo dat ik...
Ik denk dat ik nog in de ontkenningsfase zit wat hem betreft.
Ik zweer het, ik zit in mijn kantoor, en...
de deur gaat open, en ik denk dat hij binnen zal komen.
Patrick O'Neill.
Ja, Patrick.
Die man had een druk leven.
Er was altijd wel iets aan de hand.
Zijn werk, zijn familie, zijn kerk.
Ik herinner me dat ik eens tegen hem zei,
'Wat ga je dit weekend doen? '
En hij zei...
Hij zei, 'Ik ga naar een picknick van de kerk. '
Ik wist niet eens dat ze nog steeds picknicks hadden van de kerk.
Kinderen? - Vier.
Christie...
Zij is net getrouwd. Ze is 25.
De tweeling is 14.
Theresa is 10.
Zijn vrouw heet Mary-Rose.
Hij zou bijna jarig zijn geweest.
Hij zou volgende maand 47 zijn geworden.
Hoe lang was hij bij het bedrijf?
Ik heb gezien hoe Patrick vier jaar geleden als nieuwe luitenant binnen kwam.
Als je nieuw bent, ben je overal onzeker over.
Maar na een tijdje zag ik hem groeien.
Dat was het met Patrick. Hij had overtuiging.
Hij wist dat dit zijn soort werk was en hij was er zeker van dat hij het kon.
Dat is het wat een goede leider maakt. De troepen, ze slikken dat als zoete koek.
Dus de mannen keken naar hem op.
Absoluut. Ze hadden iemand nodig om te volgen.
Dat is het verschil tussen een baas zijn en een leider zijn.
Patrick zou over twee weken zijn kapiteinstest doen.
En er is geen twijfel over mogelijk,
hij zou zeker slagen.
Als ik aan hem denk...
dan denk ik aan toen ik bij de infanterie was,
we hadden een... motto.
Volg mij.
Zo was hij... vol vertrouwen.
Volg mij.
En dat deden ze.
Die morgen ook.
Zijn de mannen ooit bang?
Iedereen is bang.
Ze geven het alleen nooit toe.
Juist.
Je hebt iemand nodig om te volgen,
die goede beslissingen neemt...
kalm tijdens een brand.
Wat voor beeld heb je van hem? Ik bedoel,
als je aan hem denkt, waar is hij en wat doet hij?
Ik zie hem lopen.
Hij liep... met lange passen...
alsof niemand hem ooit zou kunnen stoppen.
Ik bedoel, Pat kon in twee stappen een kamer oversteken.
Ik zie hem vijf mannen naar een gebouw leiden en het in zich opnemen.
Dat is wat ze doen als ze bij een brand komen. Ze lopen rond en nemen het in zich op.
En ik zie die vijf kerels en ze moeten rennen om hem bij te houden.
En de hele tijd luisteren ze en denken ze,
'Wat wil hij? Hoe kunnen we deze klus het beste doen? '
En hoe motiveert hij hen?
Complimenten. Heel veel complimenten.
Vooral, weet je, in... - In de keuken.
De keuken.
Klopt.
Maar, weet je, hij hield ze ook in de gaten.
Vooral de nieuwen... in hun proeftijd.
'Deze is goed. ' zei hij dan, als hij hem mocht, of...
Maar probeer niet om Pat voor de gek te houden.
Als een plantrekker het bedrijf binnen kwam, dan had Pat dat direct door.
Een plantrekker?
Ja, zo noemen we hen, weet je.
Iemand die alleen voor zichzelf zorgt. Je weet wel, een gluiperd.
Dus Patrick was een hele eerlijke kerel.
Ja, zeker weten.
Hij was een echt voorbeeld voor de mannen.
Vorig jaar had Barney Keppel wat, problemen met de wet...
en, Patrick heeft hem geholpen.
En later kwam Barney naar hem toe en zei, 'Oké, luitenant, ik heb het gehad. '
'Vanaf nu ben ik een nieuwe man.
Werk, kerk en thuis. Net zoals u. '
Dat heeft hij vast leuk gevonden.
Zeker, maar hij geloofde het niet. Hij wist dat hij het niet zou volhouden.
Met Barney, was het werk, kerk en thuis...
in ieder geval tot vrijdag... misschien donderdag.
Maar Barney bedoelde er niks mee. Hij bracht zichzelf enkel in moeilijkheden.
Hij en Dave. Barney en Dave.
Dus Patrick praatte veel over zijn kinderen.
Zeker. De hele tijd. Hij zei altijd,
'Frankie heeft dit weekend voetbaltraining. '
Zondag ga ik Christie's schoonouders ontmoeten. Theresa's voorstelling is vanavond.
Ik bedoel, deze man... deze man had een druk leven.
Ik herinner me dat hij een keer naar me toe kwam en zei,
Ik heb net een Waldorfsalade gemaakt voor de kerkpicknick. Je zou hem eens moeten proeven.
'Kerkpicknick. ' Ik wist geeneens dat ze die nog steeds hielden.
Weet je wel.
Nou, ik heb er de laatste tijd niet veel bezocht.
Niemand heeft tegenwoordig nog lol.
Nee.
Alhoewel er iets was.
Vannacht... een tango trouwerij.
Nee, echt. I ging naar dit tango trouwfeest.
Hij is Japans, zij een blondje uit Californië.
en ze hebben elkaar ontmoet in hun tangoclub in Central Park.
Het feest was in dit restaurant op 38th Street.
De hele plek was vergeven van wit en zilver met kaarslicht.
En ze... ze hadden zelfs een tango trio... je weet wel, echte Argentijnen.
En ze speelden, en de gasten dansten, weet je.
10 paartjes. De bruid en de bruidegom. God, ze waren écht goed.
De tango is een...
een moeilijke dans.
En de...
de vrouwen helemaal uitgedost, weet je, met opgestoken haar.
Je ziet dat gewoon niet.
Ze droegen kleine hakschoentjes met puntige tenen.
En toen ze op de dansvloer kwamen, vlogen hun voeten van de vloer, weet je.
God, het was schitterend.
Het was een soort droom, een onderbreking tussen... dit alles.
Ik dans, weet je. Dat is... mijn grote passie.
Dans je? Echt?
Ik heb jaren les gehad.
Ik bedoel, ik doe niet mee aan competities of zo,
maar, weet je, ik leer graag nieuwe dingen...
en perfectioneer mijn passen en...
De mensen. De mensen zijn geweldig.
Wat voor soort dansen doe je? Van alles.
Swing, ballroom.
De tango staat helemaal bovenaan. Dat is een hele moeilijke dans.
Je doet er heel erg lang over om de tango te leren.
Dans jij graag?
Nou, ik wel, maar mijn man niet,
dus ik krijg nooit de kans.
Maar naar hen kijken maakt dat ik ook wil.
Hun leraren waren er. Ik heb nog nooit iemand zo zien dansen.
Er was eens een keer toen ik naar een feest ging...
en mijn leraar was er.
En ze zei, 'Kom op, laten we het doen. '
En het was geweldig.
Ik bedoel, je keek naar haar en alles was er.
De bouw was... ik bedoel, ze was perfect.
Je kan gewoon geen fouten maken als je met perfectie danst.
De bouw?
Ja, de bouw. De bouw.
Weet je, het is die onzichtbare tegel waar je op staat, hoe je jezelf daar in houdt.
Het frame.
Het is net als,
Het is net als dat je duwt op je partners hand...
Geef me je hand.
Het is net als dat je duwt op je partners hand en het is als een hoop gekookte spaghetti,
dat is niet goed.
Geef me je hand nog eens. Geef me deze keer een beetje weerstand.
Duidelijk?
Nu, maar een klein beetje, een beetje weerstand, iets minder.
Als je zo op je partners hand duwt,
dan moet je voelen dat de lichamen samen bewegen.
Zo.
Oké?
Anders is het niet goed.
En als je geluk hebt, vloeit het allemaal samen.
Dan is alles totaal gelijk.
Maar soms is het...
moeilijk voor deze moderne vrouwen.
Ze zijn deskundigen, ze zijn geschoold. Ze zijn gewend om de leiding te hebben.
Maar als je danst...
moet je de maat die je volgt kunnen voelen.
Je moet loslaten.
Het is niet zo moeilijk.
Ik doe het wel voor. Sta op.
Sta op. Kom op.
Leg je schrift neer.
Oké, kom hier.
Kom op.
Oké, nu,
Dit... is jouw tegel.
Er zijn acht basisstappen bij de tango.
Oké. Hier gaan we.
Niet naar beneden kijken. Kijk naar boven.
Oké. Nog een keer.
We dansten niet. Hij gaf mijn hand alleen dat kleine duwtje,
zoals bij de demonstratie van een steunbalk.
Ik bedoel, het was allemaal gepast.
Maar na die aanraking, elke keer dat ik daarna naar hem keek,
zag ik hoe licht hij op zijn voeten stond.
Ik kon me voorstellen hoe hij zich handig een weg baande...
door een landschap van gebroken glas.
Ik kon hem met zijn partner zien swingen op dansles...
en glimlachen wanneer hun voeten precies gelijk gingen.
Ik kon zien hoe Jimmy Hughes een berg beklom op zijn fiets...
en zag Patrick O'Neill en zijn kinderen bij de picknick.
Ik vroeg me af wat ik vroeger zag als ik langs een brandweerkazerne liep.
Dat er een keuken was kwam nooit in me op.
Hallo. - Alles goed?
Hoe gaat het met jullie? Goed.
We houden het vol.
Ik woon hier in de buurt. Ik wilde even langs komen en je bedanken...
en zeggen hoe erg het ons spijt.
Bedankt, mevrouw.
Als er iets is wat we kunnen doen... ik waardeer het.
Mag ik u een vraag stellen? Heeft u toevallig een keuken in uw kazerne?
Ja.
Boven? Nee, op het gelijkvloers, achterin.
En je maakt maaltijden en...
Ja. - Goede koks?
Hangt er vanaf waar we de pizza halen.
Toen zei je dat sommigen beter waren dan anderen. - Sommigen zijn beter dan anderen.
Zijn jullie van de spuit- of ladderwagen? - Wij zijn van de spuitwagen.
Van de spuitwagen. Dus jullie blussen. - Ja.
Ik wil dat jullie weten dat de buurt achter jullie staat...
en, als er iets is wat we kunnen doen. - Dank je.
We doen het graag, dus pas goed op jezelf.
Bedankt. Dankjewel.
Hartelijk bedankt. Het betekent veel. Hartelijk bedankt.
Tot ziens.
Vanaf toen wist ik dat iedere keer als ik iemand op straat zag...
ik alleen zijn publieke schaduw zag.
De rest, het belangrijke gedeelte...
leefde lagen verder dan ik kon zien.
We hebben geen idee wat voor wonderen er in de mensen om ons heen verborgen liggen.
Nick, waar was je die morgen?
Ik was thuis...
in Brooklyn.
Toen het gebeurde, ging ik de straat op en ik kon de Torens zien branden.
Ik hoefde pas om 6:00 p.m. te beginnen.
We werken in ploegen.
Patrick werkte in de ochtendploeg.
Ja, ik heb het genoteerd in het logboek om 10:15.
Ik kwam daar aan, 20 minuten nadat de tweede toren instortte.
De truck en de ladder,
zijn om ongeveer 8:52 vertrokken.
Er was een video camera met een tijdklok...
op de deur van de kazerne, en je ziet ze...
je ziet ze vertrekken.
We hebben 14 mannen verloren.
Zes bij de spuitwagen, acht bij de ladderwagen.
Twee hebben het overleefd, weet je. Twee chauffeurs.
De ene reed met de spuitwagen en de andere reed met de truck.
En het laatste dat Pat zei was,
'We gaan naar Toren één. '
Weet je, er is een heel stom iets dat gebeurde.
Ken je die oranje plastic verkeerskegels, die grote?
Op weg er naartoe raakte de ladder truck er eentje...
en kwam vast te zitten tussen de band en de bumper en je kan niet verder tot het eruit is.
Dus, Steve de chauffeur, hij was aan het worstelen...
en vloeken, om te proberen dat ding eruit te krijgen, maar het lukte niet.
Dus Pat zei, kom op, laten we gaan. Het is maar `n stukje. Steve kan later naar ons toe komen.
We gaan naar Toren Eén. '
Dus, eindelijk krijgt Steve die kegel eruit en...
gaat op weg er naartoe.
En hij staat in de lobby van Toren Eén en hij zoekt naar de anderen...
als hij weggeblazen wordt uit de lobby van Toren Eén...
door het instorten van Toren Twee.
Hij wordt echt volledig uit die lobby geblazen.
Dat hij die stomme kegel raakte heeft zijn leven gered.
Ik probeer het steeds maar weer te begrijpen.
Weet je, de avond ervoor, zei ik tegen Pat, 'Welke ploeg wil jij doen? '
Weet je, dat deden we elke keer.
We wisselden ploegen.
En hij had altijd wel een reden.
Dan zei hij, 'Ik neem vandaag, neem jij morgen. '
'Ik neem morgen. Neem jij vandaag.
Ik moet naar Frankie's voetbaltraining. Ik heb dit, ik heb dat. '
Hij had altijd... wel een reden.
Maar op die dag zei hij alleen maar,
'Ik neem dinsdagmorgen wel. '
Geen reden.
Ik leef nog en hij is dood...
en ik weet niet eens waarom.
Ik lig 's nachts wakker en denk...
wat is de reden.
Er is geen reden.
Nick, deze vent, hij klinkt te perfect.
Ik bedoel, hij had toch ook wel zijn fouten?
Kom op.
Een fout? - Ja, kom op. Enkel...
Nou, hij was een perfectionist.
Het maakte hem gek als er iets niet naar behoren werkte.
Of als er ergens rommel was. Weet je, hij liep door de kazerne,
en als hij de proefrijders rond zag lummelen, dan zei hij,
'Kom op. Pak een bezem veeg. Doe iets. '
Of als hij ze in de keuken zag zitten, zei hij, 'lees een boek'.
Zo was Pat.
Ja. Is dat een fout?
Het is menselijk.
En we moeten hem menselijk maken.
Ja, nou, ik zweer het, elke dag zit ik in dat kantoor...
en die deuren vliegen open en ik denk dat hij binnen zal komen lopen.
Vertel me eens wat je hiervan vindt.
'Ik wil zijn familie die hier bij ons is vandaag, condoleren.
Het is onmogelijk aan Patrick te denken zonder aan jullie te denken.
Zelfs als hij aan het werk was, dacht Patrick altijd aan zijn familie. '
Dat is het gevoel dat ik bij hem krijg.
Het is goed.
De mannen keken naar hem op door de manier waarop hij zijn werk deed,
maar ook door de manier waarop hij zijn leven leefde.
Werk, kerk en thuis was zijn motto. '
Dat was wat Barney zei dat zijn motto was.
Ik weet niet zeker of Patrick zei dat het zijn motto was.
Weet je wat? Laat het zo. Het klinkt goed.
Oké.
'Patrick O'Neill was een groots man. '
'Hij liep met grote, zekere stappen. '
'Als hij naar een brand ging, leidde hij de weg.
De anderen moesten twee keer zo snel lopen om hem alleen al bij te houden. '
Dat klopt. Ik was één van die anderen.
We kunnen dat erin zetten.
Ja?
'Hij besteedde veel aandacht aan de nieuwe mannen, de groentjes.
Hij verwachtte van hen hetzelfde gevoel voor wat de bedoeling was als hij zelf had.
Als één van hen 't wat rustig aan deed in de kazerne en Patrick arriveerde...
deed hij er goed aan om een noodbezem te vinden.
Noodbezem. Dat is goed.
Dat bevalt me.
Op 11 september was Pat twee weken verwijderd van zijn kapiteins test.
En er is geen twijfel over mogelijk. Hij had het glansrijk gehaald.
Als ik aan Pat denk, denk ik aan het motto van de infanterie, 'Volg mij. '
Ik weet zeker dat hij dat ook gezegd heeft op die morgen toen ze de truck verlieten...
'Volg mij, ' met zijn lange passen...
'dat gaf zijn mannen zoveel zelfvertrouwen die dag.
'En 't maakt me niet uit of Pat die kapiteins test nam of niet.
'In mijn boek, verdiende hij het.
'En de kapitein is de slechtste niet.
'Patrick O'Neil betekende veel voor vele mensen.
'Leider, vriend, broer...
'man, vader.
En niemand hier zal hem vergeten. '
Het spijt me echt. Ik heb geen recht om je dit aan te doen.
Het spijt me heel erg. Ik had dit nooit over jou uit mogen storten.
Dit is niets.
Dit is nog minder dan niets vergeleken met wat er met jou is gebeurd.
Jij stond aan de buitenkant en ik heb je naar binnen gesleurd. Ik had niet het recht dat te doen.
Stond ik hier aan de buitenkant van? Daar wil ik niet staan. Dit is ook mijn stad.
Ik kan dit niet zomaar op t.v. bekijken. Ik wil iets doen.
Maar dit is alles wat ik kan doen... woorden.
Dit is alles dat ik heb. Ik kan nergens anders aan denken.
Dat is goed.
Dat is goed. Dat is jouw gereedschap.
De mensen moeten hun verhalen vertellen.
Zelfs de mensen die hun verhalen vertellen weten dit.
Toen het net gebeurd was, werd ik elke dag wakker...
gezuiverd van de herinneringen.
Dat zijn van die frisse momenten net na de slaap.
En dan herinnerde ik het me. Ja, het gebeurde.
En nu moet ik weer een nieuwe dag door zien te komen...
terwijl ik me dat realiseer.
Misschien moeten we stoppen.
Je bent moe. Je bent gebroken. Ik kan het aan je zien.
Zei je niet dat er nog een dienst op de planning stond?
Barney. Barney en Dave, mijn twee wilde mannen.
Maar ze hebben die van Dave nog niet gepland.
Oké.
Barney. Barney.
Vertel me eens over Barney.
Barney.
Iedereen hield van Barney.
Hij en...
Hij en Dave raakten altijd weer in moeilijkheden.
Ja?
Ze hadden altijd van die avonturen.
Op een dag komt hij binnen...
en hij zegt, 'Ik heb een Thunderbird cabriolet uit '69 gevonden in Wyoming.
Ik ga hem kopen, ' vertelt hij ons.
En die twee kerels komen terug vanaf het platteland in een afgeleefde oude T-Bird,
maar ze zouden eigenlijk aan het werk moeten zijn.
Ik krijg steeds weer telefoontjes uit Zuid Dakota.
'Geen zorgen, Kap. We komen eraan. We zijn onderweg. '
Eindelijk komen ze terug en vertellen hun verhaal.
Het is één van die brandweerkazerne verhalen...
die ze vertellen in de keuken, dat steeds fraaier wordt elke keer als je het hoort.
Hij kon ongelofelijk met je spotten.
Zijn grapjes waren echt heel erg slecht.
Misschien lag het wel aan de manier waarop hij naar hen lachte.
Hij bracht iedereen aan het schateren. Dit was een kerel waar je van hield.
Populair. Nou, ja.
En nee.
Je moet goed begrijpen, dit is een kerel, midden 30, die nog steeds bij zijn ouders woont.
Zij zijn een ouder Duits paar.
Ze noemden hem nooit Barney. Bernhardt was zijn naam.
Bernhardt.
Zijn moeder zei altijd 'Bernhardt'.
Hij had zijn eigen werkplaats in de kazerne.
En hij deed altijd al het lassen in de kazerne.
Boven de werkbank...
waar je je sleutels hangt...
had hij een plekje voor ieder stuk gereedschap.
Er was een silhouet in de vorm van het gereedschap.
Mijn vader is ook zo. - Is dat zo?
We hebben zo'n...
enorme stroomgenerator.
Heel moeilijk om te verplaatsen.
Heb je twee man voor nodig. Het is een Hurst. Ze gebruiken het bij verkeersongevallen.
Sommige mensen noemen het de 'Haai van het leven'. Maar het is een Hurst.
Dus Barney komt langs en hij haalt zijn meetlat tevoorschijn,
en hij bouwt een hele nieuwe handkar...
die precies past in de truck cabine, op wielen.
Eén man kan hem nu zonder problemen bedienen.
Dat klinkt vernuftig. - We wisten niet eens dat we het nodig hadden.
Soms probeerden we hem naar de gereedschapswinkel te sturen voor iets.
Hij zei dan, 'Nee nee, niet goed genoeg. ' En dan maakte hij het zelf.
Zijn werkbank...
zit aan de grond vastgeschroefd.
Dat ding gaat echt niet van zijn plaats.
Op een keer wordt een kerel overgeplaatst naar ons bedrijf...
en hij nam zo'n metalen trainingsrek mee, waar je gewichten aan hangt.
We plaatsten het in de trainingsruimte en de mannen gebruikten het.
Na een tijdje wordt die kerel weer overgeplaatst.
En hij komt langs en zegt, 'Ik neem mijn uitrusting weer mee. '
Barney kijkt naar Dave en zegt, 'Nee, dat gaat hij toch niet doen. '
Dus hij gaat naar binnen...
en hij last het hele ding aan elkaar.
Je kan het gebruiken, maar je krijgt het niet buiten. Dat ding gaat nooit meer ergens anders heen.
En er was niets wat die kerel er nog aan kon doen. Niets.
Hij was... hij was gek.
Hoe zag Barney eruit?
Weet je, hij was lang. Licht haar.
Een beetje gespierd. Niet echt knap.
Weet je, hij en Dave, ze gingen altijd wat drinken.
Om te proberen wat leuke meisjes te ontmoeten.
Maar Barney had nooit erg veel geluk.
Hij zei altijd dat hij zo graag een vrouwelijke lasser wilde ontmoeten.
Dat zou het meisje van zijn dromen zijn.
Dus elke keer als hij een vrouw ontmoette, zeiden alle mannen, 'Barney, kan ze lassen? '
Flashdance. - Precies.
Alle anderen hadden dienst op die dag.
Maar van Barney wist ik dat niet zeker.
Hij had geen dienst, maar hij meldde zich niet.
Dus de hele dag, terwijl ik alle andere rapporten aan het controleren ben,
blijf ik denken, 'Hoe zit het met Barney? Waar is Barney? '
Wat is er gebeurd?
Nou, de tijd verstreek,
en toen herinnerden we ons...
de videotape van de beveiligings- camera van de kazerne.
Dus bekeken we hem.
En het is net even voor 9:00.
En dan zie je Barney's bus aankomen. Hij stapt uit.
Hij praat met Dave.
En opeens, de straat en de stoep...
vullen zich met kranten.
De eenheden gaan weg. Barney en Dave gaan weg.
Ze draaien zich om en lopen weg.
Helmen, uitrusting.
Ze lopen weg.
Wanneer wordt het weer normaal?
Ik heb dat laatst eens aan iemand gevraagd.
'Zal het ooit weer normaal worden? '
Hij zei, 'Ja, het zal weer normaal worden.
Maar normaal zal nooit meer hetzelfde zijn. '
Dit is het nieuwe normaal.
De stad is veranderd.
We hebben onze... jazz verloren.
We zijn verstomd.
We hebben... een hoop verloren.
Ik word zo boos.
Hoe kan je deals sluiten met God onder zulke omstandigheden?
Ik weet wat ik wil.
Dat realiseerde ik me laatst toen ik in de metro stapte.
Ik wil ze terug. Ik wil ze terug.
Allemaal. Dat is het enige waar ik genoegen mee neem.
Ik zal je vertellen hoe dat kan.
Laten we gewoon de tape achterstevoren afspelen.
Je begint met het beeld van de rommel.
Het stof en het staal komen omhoog en draaien terug...
en vormen zich opnieuw tot de gebouwen.
De vlammen worden teruggezogen in Toren Twee en daarna Toren Eén.
De vliegtuigen vliegen achteruit, over de rivier, nemen een boog...
en landen achterstevoren in Boston.
Iedereen stapt uit het vliegtuig...
en rijdt terug naar huis.
De kerels in de ladderwagen rennen achteruit. Barney is er.
Hij staat naast Dave.
Dit keer zit Jimmy voorin en Patrick achterin.
Ze stappen in de truck, gaan achteruit.
De oranje verkeerskegel valt op de straat.
En de truck komt terug naar de kazerne.
Barney stapt in zijn busje en gaat terug naar huis.
Dat is het.
Dat is de afspraak.
Ik heb alleen...
Ik heb alleen niets om op tafel te leggen.
Ik ben Nick Costello van Ladder Company 60.
Ik ben hier om eer te bewijzen aan onze goede vriend...
en broeder Bernhardt Keppel.
Ik wil mijn zeer oprechte medeleven betuigen...
aan meneer en mevrouw Keppel die hier bij ons zijn vandaag.
Ik hoop dat mijn woorden jullie een idee geven van hoe...
veel Barney voor ons betekende...
en hoeveel we aan hem dachten...
en het licht dat hij bracht in ons leven.
Wat kan ik u vertellen over Barney?
Hij gaf je een warm gevoel.
Hij had een niet te stoppen gevoel voor humor.
Hij was leuk.
Hij had een vrolijke lach die gewoon uit hem oprees en die je meenam.
Humor was net zo natuurlijk als ademhalen.
Maar Barney had ook een vaardigheid...
een metaalwerkers vaardigheid.
Hij herstelde dingen.
Er was niets waar hij meer van hield dan van vermoeid metaal.
Barney was geniaal met metaal. Hij kon het lassen, buigen,
schroeven, boren, noem maar op.
En daarna... toonde hij zijn creativiteit.
Hij zag iets in de kazerne dat niet erg goed werkte,
iets wat wij als normaal beschouwden...
en hij bedacht er een oplossing voor.
Zoals de enorme generator, het Hurst Werktuig...
dat hoort bij de uitrusting van auto ongelukken.
Op een dag bouwde Barney een speciaal ontworpen handkar voor ons...
dat precies paste in de cabine.
Hij had iets al hersteld nog voor wij doorhadden dat er een probleem was.
Zo'n soort man was hij.
We vertrouwen op onze gereedschap. Ze zijn allemaal erg belangrijk.
Als je opgeroepen wordt moet je soms door metaal en soms door hout breken.
Dan heb je verschillende werktuigen nodig.
Maar als er een groot alarm is.
dan heb je ieder stuk gereedschap nodig.
Hij was een man met gouden handjes, respecteerde zijn gereedschap...
en respecteerde zijn baan.
De afdeling kan niet meer dan dat vragen.
Toch bracht hij zo veel meer.
Hij liet ons lachen.
En hij zorgt er nog steeds voor dat...
we nog steeds aan hem denken.
Hij liet ons lachen. Hij liet ons ons goed voelen over wie we waren,
over met elkaar werken.
Maar geloof Barney...
om ons ook iets blijvends na te laten.
Zijn voorzichtige handen maakten dingen die blijven.
De gereedschappen die hij maakte zijn nog steeds in de kazerne.
Ze zijn nog steeds bij ons. Ze zijn verankerd.
Ze zijn gelast. Ze zijn vastgeschroefd. Ze houden ons vast.
En we gebruiken ze elke dag.
En elke keer dat we ze aanraken,
zijn we dankbaar dat we konden delen in zijn vreugde.
Dank u wel.
Vertaling: www.vertaalsite.nl voor www.ondertitels.nl